Tahir Palali - o

coming soon

Tahir Palali Official Music Website

To love... it is of course important to love but, the most important thing is to be loved. To act in accordance to the wishes of the one you love, to adjust yourself to the one you love.

 I do not deny love but, to be loved is better. It is the important thing.

 Between loving, and being loved, "O" * comes into being. Two letter "C"s combine into one O; as two Cemals ** merge together, they bring the "O" into existence.

 To love you without winning your heart, loving you without being loved, such a love bears no fruit at all.

 

'Perisan Guzel' 

 

NOTES:

 * O: The non-gendered Turkish third–person pronoun. It can mean "He" "She" or "It", depending on context. When written with the capital "O", the pronoun is heavily emphasized; and it usually takes the meaning "God" or "Prophet".

 ** Cemal: An Arabic loanword that originally meant "Beauty". In Turkish theology, it took the meaning "the appearance of God", i.e the way God's creative power manifests itself in earthly beings. The beauty of the human face is also an example of Cemal. 

 

HAKK MIMARIM

 

Bir zamanlar gezdim sûlb-i pederde

Kereme uğradım, kana yetiştim

Bir zamânlar mesk ettim rahm-i mâderde

Vücûd hâsıl ettim, câna yetiştim.

 

Erbâ anâsırdan olundum tertîb

Üstâdım Hüdâ’dır, eylemiş terkîb

Ben ona kul oldum, O bana Habîb

Bir mâ idim, şeklinsâna yetiştim

 

Hakk mîmârım oldu kuruldu binâm

El, ayak, parmaklar yapıldı tamâm

Dokuz ay, dokuz gün olunca hitâm

Vakt erişti, bu cihâna yetiştim

 

Dertli, Hakk’tan nutuk geldi dilime

Tarîkattan bir yol geçti elime

Hakîkâtten su bağlandı gölüme

Katre idim, bir ummâna yetiştim

 

Söz: Dertli (1770-1847) Bolu

Müzik: Tahir Palalı 

 

THE  INCARNATION

 

I once roved the loins of my father

Blessed, ajoined with sanguine matter

I once dwelled in the womb of my mother

I took form in flesh; a living spirit.

 

From four elements I was arranged

The Maker was God, whole I was, made

I became Its slave, It my beloved.

Mere water I was, I became human

 

God was my architect, I was built

The hand, the foot, fingers made complete

Some nine days upon nine months went past

The time came and I reached our world

 

Dertli, 'Truth' put words in my tongue

A path of Orders given to me

A stream of truth flooded my lake

A drop I was, an Ocean I reached

 

Lyrics: Dertli (1770-1847) Bolu

Music: Tahir Palalı

 

 

 

 

  

RAHM EYLE HÂLİME

  

 

Rahm eyle hâlime ey saçı leylâ

Ben cânı gönülden Mecnûn’um sana

Sevdâ-i zülfünle ey melek sîmâ

Rûzuşeb du çeşm-i pürhûnum sana

 

Yanıp mâhvolduğum gâm değil bende

Ben sana âşıkım cânı gönülde

Sarf eyledim bir şey kalmadı elde

Zâhîr bâtın cânım fedâdır sana

 

Ayıp görme Feyzi âhım sevdiğim

Bir gonca gülzhara aşna olduğum

Çok görme yanına varıp geldiğim

Vallâhi billâhi meftûnum sana

 

Söz: Feyzi (1811-1878) Kırşehir

Müzik: Tahir Palalı (1984) Nurhak

 

 

HAVE PITY

 

Have pity; thou with hair like a moonless night

I am but a Lunatic put in your care

Oh thou with lovelock hair and angelic face

For you I weep fountains of blood, day and night

 

It does not pain me to burn, to be ruined

In body and soul, I have fallen for you

I wasted away, I have become nothing

Myself seen and unseen, sacrificed to you

 

Condemn me not, Feyzi, out of love I cry.

I came to know a garden of rose blossoms.

Mine is an humble desire: To be nigh.

In God’s name I’ve become enchanted to you

 

 

Lyrics: Feyzi (1811-1878) Kırşehir

Music: Tahir Palalı 

 

 

PERVAZ

 

Âh ü figân dilber senin elinden

Hasretin bağrımı ezdi eziyor

Öldür beni kurtulayım dilinden

Firkâtin benzimi bozdu bozuyor

 

Zülfün kemendiyle asıldım dâra

şmüşüm dertlere bilmem ne çâre

Gözün ister tenden cânım kopara

Ellerin fermânım yazdı yazıyor

 

Kaşların karası nutkumu bağlar

Hasretin cânımı dağladı dağlar

Kimisi gülüyor kimisi ağlar

Kimisi yolundan azdı azıyor

 

Sensiz durmaz ey yâr içerim yanar

Her beni görenler dîvâne sanar

Gece gündüz durmaz kadehler sunar

Dilin sâkî şerbet süzdü süzüyor

 

Uzakta ararken yakında buldum

Hamdolsun gönlümün pasını sildim

Usandım dünyâdan bâkaya geldim

Gönlüm şu fenâdan bezdi beziyor

 

 

Herkesin ayıbı gözüne perde

Dilber beni saldın yine bir derde

Kiminin gözü kör bilmiyor nerde

Hâlbu ki âşikâr gezdi geziyor

 

Ey Figâni derim çekme teşvîşi

Henüz işlemişim bir güzel işi

Pervâz edip gitti gönlümün kuşu

Muhâbbet behrinde yüzdü yüzüyor

 

Söz: Figâni (1889-1961) Yapılıpınar / Elbistan

Müzik: Tahir Palalı (1984) Nurhak

 

 

THE TORTURED CRY (fly away)

 

Thou charming, I raise tortured cries by your hand

Your absence is a crushing load on my chest,

Kill me, that I may be relieved of your tongue.

Longing for you has my countenance ruined

 

With the noose of your lovelock hair you hanged me

I am in trouble; I know no remedy.

Your eyes seek to deprive my flesh of breath

Your hands are writing a warrant for my death

 

The darkness of your eyebrows makes me tongue-tied

Longing for you cauterized my spirit,

Some would give laughter and some would give tears

To someone desire makes them a deviant.

 

Without you my cup runneth over with fire

Whoever beholds me takes me for a madman

Night and day your tongue –a ceaseless cup bearer

Distills a bitter sherbet over again.

 

I searched far and wide, I found you nearby

Blessed be God’s name, my heart moves yet again Sick of mortal life, came for eternity

My heart is fed up with this profane entity.

 

 

Shameful acts cast blindfolds over all eyes.

Thou charming, you always fill me with grievance.

Some are blinded, not one soul knows where he is,

Though we all roam in the apparent planes.

 

Figani I say, don’t suffer confusion

I just committed an act of true beauty.

The bird of my heart, left me and flew away

Now it swims in the ocean of charity.

 

Lyrics: Figani (1889-1961)

Yapılıpınar / Elbistan

Music: Tahir Palalı 

 

 

 

HUBLARIN SAHI

 

Âriftir efendim hubların Şâ

Mâil olduğumu duyar mı bilmem

Her dem kâlbimde O yârimin âhı

Bu tatlı canıma kıyar mı bilmem

 

Ona bir gün hasbihâlım söylesem

Gönül hicâb eder bilmem neylesem

Bir bûse dileyip niyâz eylesem

Sultânım hatırım sayar mı bilmem

 

Bendensi hak ile yeksân eyleyip

Bu cevr-i cefâyı her ân eyleyip

Mecnûn gibi sînem üryân eyleyip

Eğnimden libâsım soyar mı bilmem

 

Akan çeşmim yaşın şileyim desem

Hüsn-i devletine güleyim desem

Efendim sîneye sarayım desem

Gevherî’n(in) sözüne uyar mı bilmem

 

Söz: Gevherî (17.-18.Yüzyıl) İstanbul

Müzik: İbreti Baba (1920-05.11.1976) Kırkısrak / Sarız        

 

 

SHAH OF THE BEAUTIFUL ONES

 

It is the Sage, Shah of the beautiful ones

Does It feel that I tend to It? I don’t know.

A painful longing is ever in my heart

Does she intend to take my life? I do not know.

 

If I was bold enough to converse with It

My heart would be ashamed, what am I to do?

If I sought a buss, if I were to beg It.

Would the Sultan see me worthy? I don’t know.

 

Or would It overthrow me, Its slave,

And leave me in perpetual agony?

Would It drive me to rend my garments, make me

Wander naked like Majnun? I do not know.

 

If I said, let me wipe away all your tears

Let me smile at your beauty-happiness

Let me call your bosom as if it’s my palace

Would Gevheri [The Essence] be listened to? I don’t know.

 

Lyrics: Gevheri (17–18th centuries) Istanbul

Music: İbreti Baba (1920-11.5.1976)

Kırkısrak / Sarız

 

 

 

NE KAÇARSIN BENDEN

 

Ne kaçarsın benden ey yüzü mâhım

Seni seven var mı benden ziyâde

Rûzuşeb durmayıp alırsın âhım

Âşıgım ağlatma bundan ziyâde

 

Gece gündüz bir visâle ermedim

Bülbül olup gonca gülün dermedim

Bu cefâlar nedir ben de bilmedim

Var mı ki bir zâlim senden ziyâde

 

Söyle murâdını ben de bileyim

İnsâf eyle çok ağlattın güleyim

Kabûl eyle sözüm kurbân olayım

Hâddim yoktur sana bundan ziyâde

 

Hercâîsin gonca gülüm kokulmaz

Geçer gider hatırcığım sorulmaz

Der Gevherî mâh yüzüne bakılmaz

Yakar hüsnün bana nârdan ziyâde

 

Söz: Gevheri (17.-18.Yüzyıllar) İstanbul

Müzik: Tahir Palalı 

 

 

YOU RUN FROM ME

 

You run from me, oh beauty bright as the moon,

Could anyone love you more than I now do?

Day and night, You’re cursed for your cruelty

Do not make me cry, love, more than I now do.

 

I long for an union never granted,

Nightingale I’m not, rosebuds never gathered.

I never knew why I suffer as I do,

Does the world hold a tyrant harsher than you?

 

Tell me, that I may know what you desire

I wept for too long, have mercy, let me smile,

Accept my words, and I sacrificed for you,

I won’t dare to ask for more than I now do.

 

Thou capricious, my rosebud scent is fleetin’

Fast I fall from grace, I will soon be forgotten.

Gevheri says, seeing your moon-face isn’t allowed.

Hellfire would not burn me more than you do.

 

Lyrics: Gevheri (17–18th centuries) İstanbul

Music: Tahir Palalı 

 

 

GÖRSEN BENİ

 

Gurbet elde yandı bağrım

Görsen beni, görsen beni

Senden uzak âhuzarım

Görsen beni, görsen beni

 

Sensiz bana zehir aşım

Âh ile zâr oldu işim

Kan revân akıyor yaşım

Görsen beni, görsen beni

 

Ey benim gül yüzlü yârim

ğe direk oldu zarım

Tükendi sabrı karârım

Görsen beni, görsen beni

 

Çok acı hasret yarası

Dosta ermek tek çâresi

Tâciz eyledim herkesi

Görsen beni, görsen beni

 

Nesîmi’yem düştüm çöle

Aşkınla döndüm bülbüle

Her ânım her günüm çile

Görsen beni, görsen beni

Söz & Müzik: Nesimi Çimen (1931 Saimbeyli – 2 Temmuz 1993) Sivas

 

 

WISH YOU WOULD SEE ME

 

Away from home my heart’s torn,

Wish you would see me, see me

Away from you, I cry and moan.

Wish you would see me, see me.

 

Without you my food is poison

My work is a tribulation.

Hue of my tears turned crimson

Wish you would see me, see me.

 

Thou, rose–faced beloved of mine,

My cries bridge the way to heaven,

Out of nerve and resolution,

Wish you would see me, see me.

 

The wound, our separation cut

Will not heal lest we reunite.

I raged against everybody,

Wish you would see me, see me.

 

Lost in deserts, me poor Nesimi,

Your love made a nightingale out of me

Each moment, each day in ascese,

Wish you would see me, see me.

Lyrics & Music: Nesimi Çimen (1931 Saimbeyli – 2 July 1993) Sivas

 

 

 

 

 ÖZ BELÂSIDIR

 

Gel gönül bend olma sen O dilbere

Çok kimseler O’nun divânesidir

Zûlmeder âşığı derde düşürür

İmlâ bilmez yola gelmez âsidir

 

Yıkıldı gönlümüz harâbat oldu

Söndü şem-çerağlar kıyâmet oldu

Halk-ı alem bana siyâdet oldu

Eynime giydiğim gâm libâsıdır

 

Rûzuşeb ağlarım bir defâ gülmem

Akar çeşmim yaşı sel olur silmem

Hâki’yem billâhi kimseden bilmem

Gönlümün çektiği öz belâsıdır

 

Söz: Ali Hâki Ednâ (1889-1961) Yapılıpınar / Elbistan

Müzik: Tahir Palalı 

 

 

MY OWN BURDEN

 

My heart, don’t be attached to that charming One

Many a good man became Its devotee

It torments, visits Its lover with trouble,

It knows no rule, It is not tame –a rebel.

 

My heart is torn, a ruin made desolate

All lights are out, as if it is the doomsday

I hurt, and all people in the world spectate

I wear my grief like an poisoned garment.

 

Night and day I weep, never once I laughed.

A fountain of tears, I cry out a flood

Haki with many sorrows I am laden.

Who to blame? Myself: I am my own burden.

 

Lyrics: Ali Haki Edna (1889-1961)

Yapılıpınar / Elbistan

Music: Tahir Palalı 

 

 

 

 

ERVÂH-I EZELDE

 

Ervâh-ı ezelde levh-i galemde

Bu benim bahtımı kara yazmışlar

Bilirim güldürmez devr-i âlemde

Bir günümü yüz bin zara yazmışlar

 

Gönül gülşeninde har oldu deyû

Hasretlik cismimde var oldu deyû

Sevdiğim, sevdiğin pîr oldu deyû

Erbâb-ı garezler yâre yazmışlar

 

Dünyâyı sevenler veli değildir

Cânı terk edenler deli değildir

İnsânoğlu gâmdan hâli değildir

Her birini bir efkâra yazmışlar

 

Nedir bu sevdânın nihâyetinde

Yadlar gezer yârin vilâyetinde

Herkes diyârında muhâbbetinde

Bilmem bizi ne civâra yazmışlar

 

Arif bilir âşk ehlinin hâlini,

Kaldırır gönlünden kıyl-û kâlini,

Herkes dosta yazmış arzuhâlini,

Benimkini ürüzgâra yazmışlar

 

 

 

Olaydı dünyâda ikbâlim yâver,

El etse sevdiğim acep el ne der?

Bilmem tecellimi, yoksa ki kader,

Beni bir vefâsız yare yazmışlar.

 

Yazanlar Leyla vü Mecnûn kitabın,

Sümmânî’yi bir kenâra yazmışlar.

 

 

 

 

IN THE ORIGIN OF SOULS

 

In the origin of souls on the tablets

This destiny of mine was darkly written.

The spheres turn without granting me happiness

For my each day a million tears were written.

 

My heart’s a field of thorn and of thistle.

Longings in my flesh are contrary to virtue.

My love said that Your love became a mentor,

So my rivals begrudgingly wrote to you.

 

Those who love this world can never be saintly,

One who discards this life has no sanity.

No human being is free of suffering,

Sadness is written for all; our lot, our destiny.

 

Wonder what’s expected of me at love’s end?

Will it leave its place to some faint memory?

Everyone’s at home amongst good conversation

But I don’t know what’s our written destination.

 

Those with wisdom know the lovestruck situation

Their hearts know no slander, no defamation.

All men write their worries to their confidants,

But only the winds can hear my confessions

 

 

 

If only life, gave better fortune to me.

Rumors would rise, if she were to summon me.

My end is in the dark, lest my fate’s my ally.

The love I’m fated with, knows no fidelity.

 

Those who wrote the book of Leyla and Majnun,

Wrote for Summani only in the margin.

 

Lyrics: Summani (1862–1915) Erzurum

Music: Anonymous

Arrangement: Tahir Palalı 

 

  

 

BOŞA GİDER

 

Arz-û hâlin kör kişiye

Yolladığın boşa gider

Sağıra söz demek niye

Söylediğin boşa gider

 

Turâb olmak Hakk’a hürmet

Mert için çekilir zahmet

Nâmerd olanlara hizmet

Eylediğin boşa gider

 

Arsızda olmaz itâat

Doğruya kılmaz kanâat

Câhilden ilmi şefaat

Dilediğin boşa gider

 

Figânî fenâdan arın

Dâimî olsun ikrârın

Bu demi hoş eyle yarın

Ağladığın boşa gider

 

 

Söz/Muzik: Ozan Figânî (1962) Elbistan

 

IN VAIN

 

Supplications you have sent

To a blind person in vain

Why would you talk to the deaf ?

Since spoken words are in vain.

 

Not a trouble to serve honestly;

To honor Truth, as we are but dust.

To pay service to the dishonest

Is an exertion of yourself in vain

 

The shameless know no subjection

Their reasoning is never right

You seek the science of salvation.

Do not ask the unlearned in vain.

 

Figani, be relieved of yourself

Be firm in silent acceptence.

Please this moment otherwise

Tomorrow you will weep in vain.

 

 

Lyrics/Music: Figani the Bard, (1962) Elbistan

 

 

 

  

ÇIKTIM  YÜCESİNE

  

 

Çıktım yücesine seyrân eyledim

Gönül eğlencesi küstü bulunmaz

Dostlar bizden muhâbbeti kaldırmış

Hiçbir ikrârında ahdı bulunmaz

 

Zülüflerim top top olmuş cığalı

Rakiplerin Hakk’tan olsun zevâli

Bir günâhkâr oldum doğdum doğalı

Günâhkâr kulunun dostu bulunmaz

 

Hani benim ile lokma yiyenler

Başı cânı dost yoluna koyanlar

Sen ölmeden ben ölürüm diyenler

Dostlarda geriye kaçtı bulunmaz

 

Yine kırcılandı dağların başı

Durmadan akıyor gözümün yaşı

Vefâsıza yoldaş olsa bir kişi

Hakîkât deminde desti bulunmaz

 

Bizde gezer idik irfânda sazda

Bizde bulunurduk cemde niyâzda

Bize de gel oldu kanlı Sivas’ta

Hızır Paşa bizi astı bulunmaz

 

Pir Sultan Abdal’ım destim damende

İsmim Koca Haydar neslim Yemende

Garip başa bir hal gelse zamânda

Orda her kişinin dostu bulunmaz

 

Söz: Pir Sultan Abdal (XVI.yüzyıl- Anadolu) Banaz

Müzik: Anonim

 

 

TO  LOFTY  HEIGHTS

 

To lofty heights I ascended, gazed down

For the hearts such as ours there is no pastime.

Banished from the good graces of our fellows,

For in their covenants there is no honor.

 

My lovelock hair became wild tangles.

May my rivals meet their ends by divine hands.

I’ve been a sinner since the day I was born;

Mortals who sin, can not find their comrades.

 

Gone are those who shared my table, they left me.

Those who cast their lives to my cause, they left me.

Those sworn to die before I do, they left me.

My friends put to flight; I have no follower.

 

Winter falls laden with snow, the peaks grow white.

Tears fall without end, until my eyes are parched.

If you accept some ungrateful comrade,

In the moment of truth you have no helper

 

We joined many a pleasant debate and song,

We were present at the mass and the prayer.

To the bloodstained Sivas we too were summoned,

Hızır Pasha’s our hangman; we are no more.

 

 

 I, Pir Sultan Abdal, who rode a coattail,

My name Haydar the Great, my roots in Yemen.

If some evil befell the men of ill–starred.

In this age they would have no familiar.

 

Lyrics: Pir Sultan Abdal (XVI. Century, Anatolia) Banaz

Music: Anonymous

 

 

 YA DOST

Gönül nasîhatım dinle

Feryâdımı atma gönül

Kadir, kıymet bilmeyenle

Gevher alıp satma gönül

     Ya Dost, ya Dost

 

Kâmil var eder sohbeti

Lezzet verir muhâbbeti

Câhilin balı şerbeti

Dermân olsa tatma gönül

     Ya dost, ya dost

 

Güzeldir güzel sevince

Ne hoş olur dinleyince

Sözü doğru demeyince

Didârına gitme gönül

     Ya dost, ya dost

 

Ya Figâni etme feryat

Bin kayguyu bir pula sat

Kes benliği özünden at

Sarayında tutma gönül

     Ya dost, ya dost

Söz & Müzik: Ozan Figani (1962) Elbistan

 

O MY BELOVED

My heart, hear me, heed my counsel.

No ado in my name, no ague.

Do not lend your Essence, your jewel

To those who know not Its value.

    O my Beloved, O my Beloved

 

There are perfect ones to converse with,

People whose company gives you mirth,

The nescient’s honey or sherbet

Even if remedy could be, it has no worth.

     O my Beloved, O my Beloved

 

Lovely it is to love beauty,

And pleasant it is to listen.

Many tongues stir to lie only,

Their advice must not be taken.

     O my Beloved, O my Beloved

 

Figani, do not cry and rue

Sell myriad worries for a sou.

Cut off all selfishness; cast off,

Host not in palace which is you.

     O my Beloved, O my Beloved

Lyrics & Music: Ozan Figani (1962) Elbistan